Zelfvertrouwen vergroten. Niet harder in jezelf geloven, wel anders naar jezelf kijken
De weg loopt via wat je over jezelf besloot, niet via een lijstje bevestigingen.
Wat zelfvertrouwen niet is
Niet luidruchtig zijn. Niet altijd weten wat je wilt. Niet nooit twijfelen. Mensen met veel zelfvertrouwen twijfelen net zo vaak, ze laten hun twijfel gewoon minder beslissen.
Zelfvertrouwen is eerder een grondgevoel: ik ben goed genoeg om hier te zijn, ook als ik het niet weet, ook als iemand het niet met me eens is.
Waarom tips en affirmaties zo weinig doen
Voor de spiegel zeggen dat je waardevol bent werkt bij de meeste mensen niet, omdat er meteen een stem terugkomt die zegt dat het niet waar is. Je verklaart dan oorlog aan een deel van jezelf en dat deel verliest niet.
Datzelfde geldt voor rechte schouders en stevige handdrukken. Nuttig gedrag, alleen raakt het de bron niet. De bron is een overtuiging over jezelf die ergens ontstaan is.
Waar het ontstond
Weinig zelfvertrouwen is bijna altijd geleerd. Bij een ouder die kritiek gaf als vorm van zorg. Bij een broer of zus die alles makkelijker leek te kunnen. In een klas waar je buiten de groep viel. In een relatie waarin je jaren te horen kreeg dat je overdreef.
Wat er in zo'n periode besloten wordt, klinkt ongeveer zo: als ik me klein houd blijf ik veilig. Dat besluit was slim. Het is alleen nooit herzien.
Je hoeft niet groter te worden. Je moet stoppen met jezelf kleiner houden dan je bent.
Drie bewegingen die werkelijk verschil maken
De criticus horen
Zolang die stem mompelt lijkt hij de waarheid. Uitgesproken blijkt hij vaak van iemand anders te zijn.
Iets doen wat je vermeed
Kleine, echte stappen. Een mening geven, een verzoek weigeren, iets vragen zonder eerst te verontschuldigen.
Zelf ijken
Eerst voelen wat jij ervan vindt, dan pas kijken wat de ander vindt. Deze omkering verandert het meest.
De criticus als subpersoon, niet als waarheid
In psychosynthese is de innerlijke criticus geen afwijking maar een subpersoon met een geschiedenis. Hij ontstond meestal ergens waar kritiek nodig leek om erger te voorkomen: een streng oordeel voordat iemand anders dat kon geven, een waarschuwing vooraf zodat een mislukking minder pijn zou doen. De criticus beschermde je, op zijn manier.
Het probleem is dat hij is blijven werken alsof je nog in die oude situatie zit. Wie leert de criticus te horen als een stem, met een eigen toon en een eigen verleden, hoeft er niet meer automatisch in mee te gaan. Dat is disidentificatie: niet ik ben waardeloos, maar er spreekt in mij een stem die dat zegt, en die stem is niet het laatste woord.
Daaronder ligt vaak een ander deel, jonger en stiller, dat nooit te horen kreeg dat het goed genoeg was. Zelfvertrouwen groeit niet door de criticus te overschreeuwen maar door dat stille deel eindelijk aandacht te geven. Dat is dichter bij heelheid dan bij reparatie.
Hoe zo'n gesprek bij mij loopt
Iemand vertelde dat ze bij elke complimentering meteen een reden bedacht waarom het niet klopte. We zijn niet gaan werken aan het complimenten aannemen als vaardigheid, maar aan de stem die meteen intervenieerde. Die bleek sterk te lijken op een leraar uit de brugklas die elke goede beurt onmiddellijk relativeerde uit angst dat ze arrogant zou worden.
Toen die stem een gezicht en een plek in de tijd kreeg, werd hij minder een feit en meer een herinnering. Dat maakte ruimte voor een andere vraag: wat zou zij zelf, zonder die stem, van haar werk vinden. Het antwoord kwam niet meteen, maar de vraag bleek al een opening.
Praktisch
Gesprekken van een uur, praktijk aan de Lamsoor in Groningen of online . Eerste gesprek gratis, tarieven op investering . Ik werk sinds 2007 en ben vijfjarig opgeleid in psychosynthese .
Veelgestelde vragen
Ja, maar niet als vaardigheid los van je geschiedenis. Wat je leert is minder afhankelijk zijn van bevestiging en meer vertrouwen op je eigen oordeel.
Bij de meeste mensen niet, omdat een deel van je precies weet dat de tekst niet klopt met wat je gelooft. Wat werkt is het oude ongeloof onderzoeken in plaats van het overschreeuwen.
Een eerste merkbare verschuiving vaak binnen twee tot drie maanden. Een stevige verandering vraagt meestal een half jaar tot een jaar, in golven.
Bij mij counseling. Het verschil zit erin dat we niet alleen naar gedrag en doelen kijken maar ook naar waar het gebrek aan vertrouwen ontstond. Zie het verschil tussen counseling, coaching en therapie.
Zullen we kennismaken?
Het eerste gesprek is gratis en vrijblijvend.