Innerlijke conflicten. Twee stemmen die beide gelijk hebben
Verdeeldheid kost energie zolang de delen elkaar niet kennen.
Hoe een innerlijk conflict klinkt
Een deel wil die baan opzeggen en het andere rekent de hypotheek na. Een deel wil eindelijk zeggen wat er is, een ander wil de vrede houden. Een deel wil rust, een ander vindt rust verspilling.
Van buiten heet dit besluiteloosheid. Van binnen is het een onderhandeling zonder voorzitter, die vaak jaren doorloopt zonder uitkomst.
Sommige mensen vertalen die verdeeldheid naar hun lijf. Maagklachten voor een belangrijk gesprek, spanning in de nek bij het idee van een keuze, slapeloze nachten rond een besluit dat overdag onbeslist blijft. Het lichaam draagt vaak mee wat het hoofd nog niet kan ordenen.
Wat subpersonen zijn
In psychosynthese heten die stemmen subpersonen. Het zijn delen in jou die op een bepaald moment in je leven ontstonden en die sindsdien hun taak zijn blijven uitvoeren.
De perfectionist die ontstond toen resultaat veiligheid betekende. De zorgende die leerde dat je nodig moest zijn om te mogen blijven. De rebel die op zijn zestiende besloot dat niemand hem iets zou zeggen. Ze zijn niet dom en niet ziek, ze zijn ouder dan je huidige situatie.
Waarom een kant kiezen niet werkt
Als je de perfectionist het zwijgen oplegt, verlies je ook de zorgvuldigheid. Als je de bange kant wegzet, verlies je je gevoel voor risico. Ieder deel bewaart iets van waarde onder een vorm die niet meer past.
Daarom is onderdrukken zo'n slechte strategie. Het onderdrukte deel gaat ondergronds en komt terug in vermoeidheid, prikkelbaarheid of een uitbarsting die niet bij jou lijkt te horen.
Je hoeft de stemmen in jezelf niet tot zwijgen te brengen. Je moet leren wie er aan tafel zitten en wie er voorzit.
Een klacht als boodschapper
Psychosynthese kijkt anders naar een innerlijk conflict dan een probleem dat je moet oplossen. Het ziet het eerder als een boodschap. Als je jarenlang niet kunt kiezen tussen blijven en vertrekken, tussen ja zeggen en nee zeggen, is dat vaak niet omdat je slecht kunt beslissen. Het is omdat er een kant in jou is die iets beschermt wat kwetsbaar is, en die niet zomaar plaatsmaakt voor snelheid.
Neem de rebel die op zijn zestiende besloot dat niemand hem meer iets zou opleggen. Die kant lijkt nu, op je veertigste, een blok aan je been in een gewone werkoverleg. Maar diezelfde kant heeft je destijds misschien behoed voor het volledig opgeven van jezelf. Hem wegzetten als lastig is dan ondankbaar. Hem uitnodigen om te vertellen waarvoor hij precies waakt, opent meestal meer dan een confrontatie.
Het Zelf is in dit werk niet de sterkste stem, maar de plek die alle stemmen kan horen zonder er een van te zijn. Vanuit die plek kies je niet tussen twee delen, je laat ze allebei meedoen in een besluit dat groter is dan wat elk apart zou kiezen.
Hoe we ermee werken
We halen de delen apart naar voren en laten ze uitspreken. Wat wil je, waar ben je bang voor, wanneer ben je ontstaan. Dat klinkt vreemd op papier en werkt in de praktijk vaak verrassend snel: een deel dat werkelijk gehoord wordt hoeft niet meer te schreeuwen.
Daarna zoeken we de plek in jou van waaruit je kunt kiezen. In psychosynthese heet dat het Zelf. Van daaruit is besluiten iets anders dan een kant laten winnen.
Zie ook conflicten met anderen , want die spiegelen bijna altijd een tegenstelling binnenin.
Hoe dat er in een gesprek uitziet
Iemand kwam bij mij vast tussen twee banen: eentje veilig en saai, eentje spannend en onzeker. Maanden bleef de keuze liggen. In het gesprek gaven we allebei de kanten een stoel, letterlijk twee plekken in de kamer. De veilige kant bleek te spreken namens een periode van armoede thuis. De spannende kant droeg een oud verlangen naar erkenning dat nooit was gekomen.
Toen beide verhalen er waren, verdween de verlamming niet in één keer, maar de keuze werd wel van hem. Hij koos uiteindelijk voor de onzekere baan, niet vanuit bravoure maar vanuit een helder gevoel wat hij wilde dragen. Dat is precies het punt: niet de snelste beslissing, wel een die van jou is.
Veelgestelde vragen
Delen in jou met een eigen stem, eigen belang en eigen geschiedenis. De perfectionist, de zorgende, de rebel, het bange kind. Iedereen heeft ze en ze zijn geen aandoening.
Nee. Subpersonen zijn een normaal onderdeel van hoe mensen werken en hebben niets te maken met een dissociatieve stoornis.
Niet door één kant te laten winnen. Wel door beide kanten te leren kennen tot je van binnenuit kunt kiezen in plaats van heen en weer geslingerd te worden.
Omdat twee delen in jou iets anders willen en beide een goede reden hebben. Die verdeeldheid kost veel energie zolang de delen elkaar niet kennen.
Zullen we kennismaken?
Het eerste gesprek is gratis en vrijblijvend.